Gökyüzündeki kuşlar beni yalnız bırakmıyordu. Sürekli yanıma geliyor, beyazlığıma karışıyorlardı. Mutlu olmam için bir sebep arıyordum, kuşlar bunun en güzel cevabıydı. Evet, onlar beni mutlu ediyordu, ya da kendimi buna inandırmaya çalışıyordum. Mutlu olmam için kuşlar yetmiyordu. Başka şeylere hasretlik çekiyordum. ‘Neydi’ peki onlar…

  Beyazlığım her tarafı sarıyordu. Bunu isteyerek yapmıyordum ama insanlardan ancak böyle intikamımı alabilirdim. Bana verdikleri yalnızlığın acısını ancak bu şekilde onlardan çıkarabilirdim.

    Gökyüzündeki beyazlığımı siyaha çeviriyorum. Ve bütün insanların karşısına karabulut olarak çıkıyorum. Bu halim benide mutlu etmiyor, kötü, sevilmeyen yanlarımın da olduğunu göstermek istiyorum. ‘Ve başarıyorum.’ Bütün insanlar benden nefret ediyor. Hatta ve hatta çocuklar bile… Onların oyunlarını bozduğum için bana olmayacak kelimeler söylüyorlar. Bu defa daha çok kızıp şimşeklerimden fırlatıyorum. Çocuklar ağlayıp kaçıyorlar korkudan… Sonra pişman oluyorum yaptıklarımdan ve ağlıyorum. Ağladığımı gören bütün sevgililer dışarıya çıkıyorlar ve altımda ıslanmanın keyfini çıkararak geziyorlar. Her şeyi sonradan anlıyorum; meğerse benim gözyaşlarım onları çok mutlu eden ‘Nisan Yağmuruymuş’ işte bu sefer mutlu oluyorum ve gökkuşağına dönüşüp karşılarına çıkıyorum…

  Bir Nisan yağmuru bile mutlu oluyor tüm olumsuz düşüncelerden sonra. Altında ıslanan insanların mutluluğu onu da mutlu ediyor. Peki, bizimde yaptıklarımız bizi ne kadar mutlu ediyor? En güzel yağmurlarda buluşmak dileğiyle :)

Kojaman bir yılı bitirdim eftelyam blogumla. Nede çabuk oldu bir yıl olalı, ama zaman bu ya her şekilde insanı şaşırtıyor :). Hemencecik bir yılın gerisine gittiğimde bana blogumu açan ve her konuda bana yardımcı olan canım ablam gülüme (womentuana.blogcu.com) çok tşkler tekrar. Blog açtırmamın başlıca nedeni çocukluk arkadaşımın ve benim yazdığımız deneme yazıları oldu. Yazdıklarımızın başkaları tarafından değerlendirilmesi bizim için çok önemliydi :). Tabi şimdi onun dersanesi benim sınavlarım bu düşüncemize az da olsa ara verdirdi gibi ama biz hala blogcu ailesinden biriyiz. Ben burda çok güzel arkadaşlıklar çok güzel abla dediklerim insaları tanıdım ve hala tanımaktayım Blogum benim iyiki dediklerim arasında ve elimden geldiğincede kopmamaya çalışıcam. Çünkü ben gerçekte bulamadığım yakınlığı bu ortamda yakaladım o yüzden tüm dostlarıma çok çok tşklerr. Veee uzun lafın kısası iyiki varsın blogummm seninle ve dostlarımla birlikte daha uzun yıllara  :)

Biz insanlar sevginin tanımını ne kadar biliyoruz acaba ya da hiç kendimize sorduk mu ‘sevgi ne?’ diye. Ama ben kendime sorduğumda içimden şunu söylemek geliyor. Sevgi iki insanın yüreğinin bir olmasıdır, sevgi karşındaki üzüldüğünde üzüntüsünü onunla paylaşmaktır, sevgi dinlemektir, sevgi onu her saat başı hatırlayıp ‘Acaba şimdi ne yapıyor’ demektir. Kimbilir belki sevgi birbirini tanımayan iki insanın göz göze gelmesidir. Peki, kıymet biliyor muyuz ya da bu soruyu da sorduk mu kendimize? Karşındakinin sana verdiği değeri sende ona gösterebildin mi? Sorular sorular ama cevabı şuan kendinize verebildiniz mi?

Arkadaşlar;  SAAT BU DURMAK BİLMİYOR biz hayatımızın akışını durdursak unutmayın o hala dönmeye devam edecek. Yıllarımızı hep keşkelerle değil huzurla geçirelim. Bugün yanınızda olan insan yarın belki hiç olmayacak. Bunları düşünerek hareket etmek belki sizi ilerde daha rahat ettirebilir.

Ben okulumu geçen yıl bitirdim ama geriye dönüp bir 11 yıl daha okumak için neler vermezdim. Çünkü şuan o kadar keşke dediğim olaylar var ki, benim hatıra defterimin en temiz en duru sayfalarını okul yıllarım süslüyor. Bazen oluyor ya ben niye bunu böyle yapmışım keşke şöyle yapsaydın diyorum. Emin olun hiç güzel bir duygu olmasa gerek J

Şunu demişler ‘Bundan 20 yıl sonra, yaptıkların değil, yapamadıkların için üzüleceksin’

Ben gülümserken güzelleşmeyen bir yüz hiç görmedim her gülüşün kendine göre ayrı bir güzelliği vardır unutmayın. Başlamak için uygun zamanı beklemeyin arkadaşlar zamanı beklerseniz hiç başlamayabilirsin.

İnanın bu yazıyı yazarken bile ‘KEŞKE’ diyorum hala kendime J .Şunu da bilinki maddi sorunların en önemli ilacı ‘Zaman ve Sevgidir’. E artık bunu okuduktan sonra başlayın kendinize soru sormaya.

Unutmayın sevdiğiniz kadar sevilirsiniz…

Hiç Gününüz Kutlu Olsun..
Hiç baba olmamışların da bir günü olmalı; senede değilse bile, ömürlerinde bir günü.
Hiç anne olmamışların, hiç sevgili olmamışların, hiç çocuk olmadan büyümüşlerin de bir günü olmalı hayatlarında.
Öyle hatırlatır gibi değil, imalardan, yanlış anlamalardan, başa kakmalardan uzak bir gün… Bir tür özlem giderme, bir tür “şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” şeklinde…
Etrafı bayram ederken bayram edemeyenlerin, bayram nedir tatmamış olanların da bayramı olmalı. Bir gün değilse bile, ömürde bir saat… Kolonya dökmeli, yorgun ellerine. Şeker tutmalı, ağız tadıyla yiyecekleri. Sohbet etmeli havadan ve sudan. Hatrını sormalı içten ve “iyi değilim” cevabına dair bir şeyler yapmayı baştan kabullenerek.
Hiç başı okşanmamışların, hiç güzel söz duymamış olanların, bir tane kır çiçeği bile olsa hediye alınmamışların da bir günü olmalı; en azından bir günü.
Başlarını okşamak, güzel sözler etmek, çiçekler vermek; belki umuda, duaya, tevekküle dair sözler etmek ve nihayetinde görevini yapmış olmanın rahatlığıyla değil, gözü arkada kalarak ayrılmak…
Belki sadece selam verip, sokakta ayaküstü hayattan, sıradan konulardan,incir çekirdeğini doldurmayacağı sanılan mevzulardan konuşurken, araya bir parça umut, bir parça inanç, bir parça teselli bırakmak.
Hiç sevilmemişlerin, hiç özlenmemişlerin, hiç aranıp sorulmamışların, hiç uğruna gözyaşı dökülmemiş, telefon numarası kaydedilmemiş, evinin adresi hafızaya nakşedilmemişlerin de; seveni, özleyeni, arayıp soranı, gözyaşı dökeni, telefon ve adres defteri olma günleri olmalı.
O gün, hiçbir tv kanalında, hiçbir radyo istasyonunda, hiçbir gazete köşesinde, hiçbir bilboardda, hiçbir reklam kuşağında işlenmese de; biz bilmeli ve yaşamalıyız.
Eğer o gün bugünse ve siz de onlardan biriyseniz, “Hiç…” gününüz kutlu olsun.
Alıntıdır. 

Yaşam ne kadar kısa.Onca zaman geçti hayatımdan.Önceden birkaç yıl önce daha çok gülerdim.Daha mutluydum herhalde,en azından şimdi mutlu değilim.Geçen zamanlarda belki şiirler yazılar daha anlamsızdı.Mutluluğum bu yüzden miydi bilmiyorum.
Şimdi duygularım,hislerim beni boğuyorlar beni havasız bırakıyorlar.Oysa duygularım gerçek, ancak neden beni boğuyor ve havasız bırakıyorlar.Oysa hislerim; sana duyduğum hislerim ,bana dost olmalı ,bana yardım etmeli.Denizin sesi ,görüntüsü daha güzel gelmeli gözüme.Ayın yansıması güçlü,güneşin ışıkları sıcacık olmalı.Ancak öyle değil işte deniz hep dalgalı,ay hep güçsüz,güneş soğuk...İşte bu yüzden resimlerim daha anlamsız,yazılarım karma karışık,şiirlerim düzensiz.
Boşluktayım yine bir uçurumdan düşercesine boşluktayım...Etrafımdakiler mutlu ben ise boşlukta.Yine dalga geçiyor benimle hayatım.Ne kadar istedim başa dönmeyi ama bu boşlukta öyle çaresizim ki.Hayır hayır! Çok da çaresiz değilim.Kurtulabilirim buradan.Kağıdım var kalemim var,azda olsa boyalarım.Yazacaklarım,çizeceklerim beni anlar beni dinler bana kurtulmanın yollarını gösterir.
Paylaşmam gereken bu duyguları ve hislerimi paylaşacak kişi bulduğumda yaşanırsa bu duygular anlam kazanacak,önemli olacak...
Doğada güneşin doğması ve batması için bir gün gereklidir.Yaşamı nasıl yaşamak konusunda seçim yapmak için kaç günümüz var.Ama biliyorum ki güneş nasıl doğuyorsa her sabah sende benim hayatıma doğacaksın birgün.